آخرین ستاره

اي مولاي من دلم تنگ است.

آسمان دلم همچون روزهاي سرد زمستان خشك و ماتم زده

است.

بغض سنگيني در دلم نشسته است و روزهاي غيبت تو بر من

سخت اثر گذارده است.

پس ما را كيست در اين ورطه هولناك و در اين صحراي دهشتزاي

غربت.

و كيست آنكه ما را از خطر غرق شدن در گرداب شهوات نفساني و

از تزلزل قلب رها سازد. و آن نوح كجاست تا سفينه‌اش را در اين

درياي طوفاني  به ساحل نجات برساند.

نوشته شده توسط ققنوس در چهارشنبه دهم خرداد 1385 ساعت 2:47 بعد از ظهر موضوع امید | لینک ثابت